GELSEYDİN YA RESUL ALLAH

GÜL PEYGAMBERİM
Onca çilenin sebebi senken
Sensizlik çok zor
Kolu kanadı kırık bir kuş gibiyim
Ben buralarda Mekke’m ve Medine’yleyim

Salat & Selam ,Muhabbet ,Hürmet,Hasret ile

Geldim Efendim.Rabb’e açılan sayısız eller arasında bende varım,Sana geleyim diye bir niyazda bendendir.Sana gelemesem de huzurundayım ya …Beklide ilk kez bu kadar yakınında.Bir adreslik uzaklıktasın .Gül kokusu artıyor kalem yazdıkça Sen’i..Belki şikayet ,belki sesleniş,belki serzeniş…Bana Sen’i yazdıran yalnız Sen’sin.
Özlemin belki de…Tutamamak ellerini,dizlerin dibine çöküp te nurdan nazarın altında kalamamak.Geçip karşısına ;Sen’i terletiyor diye güneşe meydan okuyamamak.Şimdi yarışacak güller yerine güvercinler Efendim;bir acizden Sana feryâd ulaştırmak için.Sen kabul edersin bağlantısız,Sana sesleneni geri çevirmezsin lâkin şefkatin bir güvercine de glümseyip “buyur” diyecek;”Ümmetmden kimin yakarşıdır bu? “Merakım özlemimden çok .Her satır Sen’i memenun mu edecek?Yoksa yüz mü çevireceksin?Sen kimseden yüz çevirmedin ki..Memnun olmasan da gülümser misin? Yüzünden eksiltmediğin gülümsemeni acizliğimle eksiltirmiyim? Kurban olam mübarek çehrene;bir kez de zalimi imrendiren gülüşünle bize de gülümse…Biz mi garip,gurbet elde, Sen’mi?
Bizim Sen’i sevdiğimiz gibi,mücrimliğmize rağmen Sen’de bizi seviyor musun?
Biz mi uzağız Efendim Sana yoksa Sen mi bizden uzaklarda?
Hasretiz Sultanım;bir gülüşüne,yürüyüşüne,”Ümmeti” deyişine hasretiz.
Duyduğumuz,hissettiğimizle hasretiz biz Sana.Seni Sevenlere imrendik hep, bir gün ayrı düşünce Sana hasret kalanlara imrendik.Ashabın sohbetlerinde nur çehrene hayran hayran,doya doya bakıp ta hıçkırıklara boğulurken,
Fatıman “Babacığım;Ya Ebetâ !!!..” diyerek zalimin işkencesine karşı babacığını ;Sen’i teselli için hıçkırıklarla ağlayarak boynuna sarılırken,
Aynı hizada; heybetin,güzelliğin karşısında titreyen yüreklerle Sen’i örnek alan Ashabın ile yürürken Bedr’e,Gönülleri kıskandıracak sevginle birbirinden sevgili isimlerle yüceltirken sevdiklerini,
Misk ellerin ile bir okyayışınla başını, dindirirken küçücük yetimin gözyaşını,Bir ricayı geri çevirmeyip,hergün giderken âmânın evine namaz kıldırmak için,Seni Sen’den bile kıskandık Efendim..
Ey Babacığım derken FAtıma ,Fatıma ‘da kıskandık Sen’i,Anam –babam Sana feda olsun diyen Ashabında kıskandık Sen’i..Sen secdelerde iken geceler boyu ,Seni kıskandık Sen’den,Bizde O’nu diledik..
Çabamız yok Efendim!!
Dilek var belki ama bir adım bile atsak Rabbim bize gelecekken bizler ne kadar da tembellik ediyoruz?Belki yapamıyoruz Sana layık bir şeyler ama ; dilimizde ismin ,Adın geçince belki kasırgalar gibi esemiyoruz ,
Sen anlatılırken doluyor cürüm dolu gözlere yaşlar,Ardından hıçkırıklar,
Salavatlar..
“O Allah ve Rasulünü seviyordu” buyurmuştun ya Ashabtan birine ,
Sana bakmaya yüzümüz bunun için var belki de ,Sevgimize güvenip terk etmedik Sen’i ama ,azaltmadık ta,Asırlar geçti, biz hala Sen’i okuyunca titriyoruz Efendim!…
İki kab yemek geldiğinde önümüze ,elimiz uzanırken düşünüpte Alemlere Rahmet Peygamberken,dilesen Allah-u Teala senin için dağları altın yapacakken karnına taş bağlayıp,iki gün üst üste tok kalmadığın günleri elimizi çekmiyor değiliz..Kurban olam Gül çehrene Sultanım,Bir kez görmek nasîb değilmiş ya aciz bizlere,Sen dilersen diler Rabb’im“Ol” der Rahman ve olur,
Dile Ya Mahmud ,
dile Sultanım ,
dile üzerinden geçtiğin toz zerresine kurban olduğum Efendim,Sen’i dünya gözü ile görmek nasîb olmadıysa da bir kez ziyaretine gelsek,Bizim için belki büyü lütufdur,Fazladır bize belki ama ,Bizim dileğimizde budur,Biz de gül kokunu bir kez hissedelim,Medine yolarında kanter içinde koşa koşa Sana gelelim,Sarılıp toprağına “Efendim” diyelim..
Bir damla yaş varsa Sen’in için akacak ,son nefeste dayayıp alnımızı Sen’in topraklarında secdeye ,alsın Rabb’im bizi de ..
“Maşuka kurbandır aşıkın canı” diyor mısralar,Can susadı ölüme ,Sana kavuşturacak diye…Şimdi alınlar secdede o anı beklemekteyiz,Vuslatı bizede diliyorsa Rabb’im ,
Geleceğiz Efendim…Medine sokaklarını çıplak ayaklarla arşınlayıp geleceğiz,
Hicretimiz olsun son ziyaretimiz,
Gözde yaş,kalpte Sen ,
dillerde “Lebbeyk” ‘ler ile ,
Yüz sürüp Medine’ye ,
Alınlarımız secdede ,
Sen ile öleceğiz..

KERVAN  GEÇMEDEN

Ey Rasul;
Haber geldi uzak diyarlardan, kervanın Medine‘ye gelmiş. Arkanda Ebu‘bekir’in, Ömer’in, Osman’ın, Ali’n ve daha nicelerin varmış.
Geçtiğin yerlerden gül kokusu geliyormuş. Bir güneş doğmuş çölde yeniden ve Medine Cennete dönmüş birden. Bin bir salavatla anılmış adın. “Muhammedsin, Mustafasın , Ahmetsin” sesleri yayılmış semalara, dallar meyveye durmuş.
Ümmetin bakamamış yüzüne, doya doya öpememiş ellerini…Utanmışlar Ya Nebi. Harama bakan gözlerle sana bakmaya. Bir toprak yığını gibi yığılıp kalmışlar. Bedenler titremekte, eller bomboş…
Merhamet, hakikat, sevgi, aşk yokmuş, Sen gelince Ya Nebi hepsi yeniden doğmuş. Susayan gönüllere, kuruyan gözlere, yaralı kalplere bal, şerbet olmuşsun. Üç asır gülmeyen yüzler yeniden gülmüş, kuruyan gözler yaşlarla dolmuş. Toprağın bağrında çürüyen tohumlar. Yeşermenin sevincini taşımış kollarında. Senin varlığınla yeniden canlanmış düşünceler, ruhlarının çöl kumu sıcaklığına serinlikler bahşedilmiş. Kalplerinin atar damarlarında sen varmışsın Ey Sevgili!
Birden ümmetinden bir adam seslenmiş: “ Ya RasulALLAH! Rüya mı görüyorum yoksa ne? Yeniden su yürüdü dalıma yaprağıma
Bir bakışın can verdi kurumuş toprağıma” demiş. Aşkından ölmüş Ya RasulALLAH! Aşkından ölmüş…
Kervanın Medine’den geçmiş ben göremedim Ya Nebi! Nasip değilmiş gül yüzüne bakmak , nasip değilmiş bastığın toprağı öpmek. “Ey şefkatli sevgili, kapında şefkat dilenmeğe geldiğim gün geri çevirme bu mücrimi” demek nasip olur mu? “Hasret hasret … hep hasret Ya vuslat ne zaman? Seni istiyorum Ya RasulALLAH ;sadece seni” demek nasip olur mu?
Senin olayım yalnızca. Korkuyorum… Ya takılıp kalırsam yokuşlarda, ermeden ölürsem varlığında yokluğa. Hele cemalinden mahrumiyeti düşünmek yok mu ?…Ödüm kopuyor Ya RasulALLAH!
Gözlerim ağlamaklı, göremedim, duyamadım seni. Aşkınla yandım ben ,Veysel misali kavruldu da kavruldu yüreğim. Seni görmek sana sarılmak ne büyük nimet.Ya Rab nasip et Habibini ben de göreyim. Seni en çok seviyorum.Vefasızım biliyorum ama hainde değilim ya! Neyleyeyim başka dostlukları, seninle dost olmadıktan sonra.Ölenleri değil, dostluğunu ve dostluklarını istiyorum.
Ve sen “Ey Sevgili!” bulutların kendisine perde darlık yaptığı nazlı Sultanım. Bunca nimetlendirdiklerinin kervanında …bunca sevdiğin aşıklarının arasında beni hep mahrum mu bırakacaksın?…
Susuz , ekmeksiz, uykusuz… bir hayata “Evet”…lakin sensiz bir dünya çekilmiyor Ya Nebi!… Geride kalan sadece ağızdan dökülen şu mısralar:
Güllerim bitmeden
Ruhum gitmeden
Hasret rüzgarı esmeden
Bırakın göreyim
Ol Muhammedi
Kervan geçmeden

EY GÜL

Sevginin tohumuydu Sen’in varlığın ey GÜL…
Güller bile hayran sen’in kokuna. Güllerin içinden bitip geldin dünyaya ama hiç birine benzemiyordun. Hiçbirinin kokusu sen gibi değil.
Ey güllerin güzeli, gül kokulu gül! Hasret doluyum. Küçük ve korumasız bir bulut gibi. Başka bir bulut çarptı mı bütün sularını bırakacak kadar ürkek ve savunmasız bir bulut… Özlem doluyum. Özlüyorum Asr-ı saadet devrini. Keşke o devirlerde olsaydım da o gül yüzüne doya doya bir kere bakabilseydim. Güllere huzur veren sesini bir kerecikte olsa duyabilseydim diye düşünüyorum. Ama H.z. Ebu Bekir bile sana bakmaya doyamazken, yıldızların bile sana bakmaya kıyamazken, ben nasıl bakarım, ben nasıl dayanırım, ben nasıl kıyarım… Yakıştırır mıyım kendime, cesaret edebilir miyim?
Seni Seviyorum aşık olunan güzel! Seni sevdiğimi ilan ediyorum ama ispat edemiyorum. Ne olur bizleri affet. Sana hakkıyla ümmetlik yapamadık. Sen yanarken ümmetin için, büyüklerin en büyüğüne “kızım fatıma, torunum Hasan ile Hüseyin sana feda olsun ey Rabbim, illa ümmetim, illa ümmetim” diye niyazda bulunurken biz senin varlığının anlamını bile kavrayamadık. Değerini anlayamadık… Beynimizi dondurdular, düşünemedik! Sen nefsin için hiç şiddetlenmeyecek, öfkelenmeyecek kadar merhamet ve hoşgörü sahibiydin. Ama ALLAH ve dinine karşı zarar, küfür geldiğini gördüğün an gözünü kırpmadan düşmanlarla savaşacak kadar asil ve cesur bir askerdin. Çünkü sen Rabbi’nin Habib’iydin…
Şimdi sana zarar vermek isteyen düşmanlarımız var ey sevgili… Biz senin kadar asil değiliz. Biz onlarla savaşmak yerine onlara yardım bile ediyoruz, farkında olmadan. Ne yaptığımızın farkında değiliz. Neye hizmet ettiğimizi bilmiyoruz. Beynimizi dondurdular, şuurumuzu aldılar… Hissedemiyoruz.
“ALLAH sevdiği kuluna;bir annenin evladına şifa bulması için acı ilacı yudumlatması gibi, acıları
yudumlatır” diyor Senin yolunda can veren aşıklar. ALLAH ‘ın sevgilisiydin Sen. Çok sevdi Seni ey Nebi! o kadar ki; senden başka kimseye “habibim” demedi. Kim bilir belki de bu yüzden acıların en ağrını sana tattırdı. Önce babanı aldı. Sonra anneni… Çünkü sevgiliydin Sen. O’ndan başkasını sevemezdin, sevmemeliydin. Sonra diğer yakınlarını aldı. Korunmaya en ihtiyacın olduğu anda amcanı aldı. Çünkü Seni bir tek O koruyacaktı. Böyle istiyordu yaradan. Hatice’yi aldı. Senin sığınacak tek limanın Hak Teala’ydı
İmtihanların en ağırıydı. Senin imtihanın. Memleketinden çıkarıldın, güllerin gözyaşları eşliğinde! Sen Medine’ye giderken hüzün yüklü bulutlar gözyaşlarını tutamıyor ve delicesine ağlıyordu.
Medine yolundaydın ey Resul! Arkadaşların en samimisi, en sağdığı olan Ebu Bekir’le yol alıyordun. Bir mağaraya girmiştiniz hani, müşrikler izinizi bulduğunda. Örümcekler sevgi ağı örmüştü mağaranın girişine. Kuşlar bir başka ötüyordu sana olan sevgiyle.
Ey gözlerdeki hüzünlü yaş! sen sadakatin durağı Ebu Bekir ‘in dizine koyup mübarek başını uykuya dalmıştın. Ebu Bekir’in kalbi fırlayacakmış gibi attı o an. Bir ses bir rüzgar rahatsız ederde uyandırır Seni diye biran bile gözünü kırpmadı o tevazu örneği. Sonra bir yılan geldi Senin mübarek cemalini görmeye. Ne var ki, sana gönülden bağlı Ebu Bekir ‘in izin vermedi. Seni uyandırır, sana zarar verir diye ayağını yılanın başına koydu. Biz sana böyle aşık olamadık. Seni başkalarından hiç kıskanmadık. Hz. Ebu Bekir gibi sadık değiliz ey Nebi!
Nihayet Medine’ye varmıştınız. Medine âşıktı sana. Sımsıkı kucakladı içten bir sıcaklıkla bastı Seni bağrına. Ayağının tozuna kurban olmaya hazırdı koca şehir.
Ve Sen’i Medine’nin biricik Gül’ü ilan etti, güllerin hüznü… Sen her sabah açtığında dünyaya gözünü
güller yapraklarını dökerdi utancından Medine’de. Çünkü Sen güllerin en güzeliydin. Medine ‘de de öyle bir açıtınki, ne güller dayandı güzelliğine, ne bülbüller de aşıklarından vazgeçip bir sana yandı.
Biz aşkımızdan geçip sana gelemiyoruz. Affet bizi ey Resul… Dünya aşkı sardı bizi affet…
İmtihanın devam ediyordu.Medine’de de rahat bırakmadılar Sen’i. Savaşlardan savaşlara koştun. Açlıktan karnına taş bağlarken yanında yıldızların vardı. Keşke o yıldızlardan biride ben olsaydım demeye utanıyorum, sofrada karnımı tıka basa doldurduğum geldiği an aklıma.
Hak Teala söz vermişti Sana.”Bir gün İslam’ın nurunu tamamlayacağına dair.”
Gün gelip de Sen Mekke’yi fethettikten sonra Kâbe’yi ziyaret ettin aslanlarınla.
Dönerken yolda vahiy getirdi melek;
“Şüphesiz ben size İslâmı seçtim din olarak…”
Herkes ağlıyordu. Bunun bir veda olduğunu biliyorlardı. H.z.Ebu Bekir ise yanıyordu, yanmasına
yanıyordu da ne yapsın? Emir Hakk’tan gelmişti.
Aşık istiyordu habibini, maşuk gitmeyecek miydi?
Gidecekti elbet. Her şey Rabbi için değil miydi?
Kavuşmaların en güzeli ile kavuştu Rabbine. Rabbim bize de Habibine kavuşmayı nasip eyle.

ÂMİN…

GÜNEŞİME’e…CENNET’ime…

Kalemimde acze düşer yüreğim gibi…Mecalim yok,yüzüm yok efendim.Ne biz sana layık olabildik,ne de kelimeler sana layık olabiliyor.Bir yanımız eksik hep,cümlelerimiz yarım kalıyor…

Huzuruna geliyormuş gibi girdim,senden bir parça var önümde.Utanıyorum,daralıyorum,girap oluyor duygularım.Konuşşam mı sussam mı bilemiyorum!Ama yüzüm yok efendim,ne özledim demeye yüzüm var ne de bendesin demeye…Gecenin en karanlık vaktindeyim.Birazdan doğacak güneş gibi doğsan kalbimde.O’ndan ve senden gayrı birşey olmasa gönlümde.Habbab kadar dayanıklı olabilsem…Vehşi kadar yüreğim yansa…Elemim gözlerimde nem oldu efendim.Öylesine gel ve öylesine yerleş ki kalbime ‘herşeyim’sen ol,gitme kal ölesiye!

Kalemim titrek şuan,yüreğimde…Karşındayım,senden bir parça önümde.Elimi uzatsam belinaylar* dolsa yüreğime! Karşında gözlerim,gidenin arkasından bakıp kalan gibi…Ayrılık sahillerinde anlatılanlarla hüznü yaşayan martılar gibi gönlüm…Taifteki taşların acısı yüzümde,Uhut’daki dişinin sızısı içimde.Ebu Cehillerin izi hala bugünde…

Mehlikam…Güneşim…Şimdi sende beni izlesen uzaktan.Bir kez olsun görsem Cennet’imi.Cennet’im…!Cennete açılan iki pencere gözlerin…Ya yüreğin?Orada ben de olsam efendim.Beni de bilsen…

Gönlüm hangi baharı yaşıyor bilmem.Yok yok…Ne önemi var efendim;ilk bahar yada son…
KARŞIMDASIN YA YETER…!

GARİP KALMIŞ ÜMMETİNİN VUSLATI

Gülüm ,gül kokulum,nurum,nur yüzlüm EFENDİM;

Sana bu mektubu gidişinden asırlar sonra içimizde beslediğimiz vuslata yazıyorum.

Ey Allah’ın habibi,ey ümmetin sevgilisi,gecelerde yastığıma dökülen göz yaşlarımın sebebi.Boynumuz bükük kaldı efendim sen gidince.Güneş bir başka doğar olmuştu,geceler senin gidişine ağlıyordu.Bilal susmuştu okuyamaz olmuştu ezanları,Hz. fatıma’nın göz yaşları ıslatıyordu toprağı.Onlar seni böyle özlerken,gel sen bir de bizim hasretimizi sor!İçimiz yanıyor efendim ,seni göremeyişimizin acısı içimizi yakıyor.Berra oğlu Talha gibi senin uğrunda birşeylerimizi feda edemediğimiz için , Veysel karani gibi yollar kat edemediğimiz için yanıyor efendim. 

Kendini çok özlettin efendim.Bak biz sana kapılarımızı açtık bekliyoruz.bak biz senin uğrunda neler yapıyoruz.ne olur efendim gel gör!Gör de halimizi dindir.Bu hasretini,Gör de hasretimizi dindir… göz yaşlarımızı biliyorum görüyorsun,biliyorum yaptıklarımızdan da haberin var.Ancak izin verde biz de seni görelim.İzin verde dindirelim hasretimizi,izin verde bu sefer hasretinden değil seni görebilmenin sevincinden ağlıyalım.İzin ver efendin izin ver…

Gül kokulum ,gözümün nuru,vuslatım, efendim.
Affet eğer saygısızlık ettiysem.Affet sen, yanlış bir kelime kullandıysam . Affet sen, şu kalbi senin hasretinle yanan acizi.Affet efendim.
Allah’ın selamı ve rahmeti üzerine olsun efendim