Mektup (ıı)

Salat & Selam ,Muhabbet ,Hürmet,Hasret ile

Geldim Efendim.Rabb’e açılan sayısız eller arasında bende varım,Sana geleyim diye bir niyazda bendendir.Sana gelemesem de huzurundayım ya …Beklide ilk kez bu kadar yakınında.Bir adreslik uzaklıktasın .Gül kokusu artıyor kalem yazdıkça Sen’i..Belki şikayet ,belki sesleniş,belki serzeniş…Bana Sen’i yazdıran yalnız Sen’sin.
Özlemin belki de…Tutamamak ellerini,dizlerin dibine çöküp te nurdan nazarın altında kalamamak.Geçip karşısına ;Sen’i terletiyor diye güneşe meydan okuyamamak.Şimdi yarışacak güller yerine güvercinler Efendim;bir acizden Sana feryâd ulaştırmak için.Sen kabul edersin bağlantısız,Sana sesleneni geri çevirmezsin lâkin şefkatin bir güvercine de glümseyip “buyur” diyecek;”Ümmetmden kimin yakarşıdır bu? “Merakım özlemimden çok .Her satır Sen’i memenun mu edecek?Yoksa yüz mü çevireceksin?Sen kimseden yüz çevirmedin ki..Memnun olmasan da gülümser misin? Yüzünden eksiltmediğin gülümsemeni acizliğimle eksiltirmiyim? Kurban olam mübarek çehrene;bir kez de zalimi imrendiren gülüşünle bize de gülümse…Biz mi garip,gurbet elde, Sen’mi?
Bizim Sen’i sevdiğimiz gibi,mücrimliğmize rağmen Sen’de bizi seviyor musun?
Biz mi uzağız Efendim Sana yoksa Sen mi bizden uzaklarda?
Hasretiz Sultanım;bir gülüşüne,yürüyüşüne,”Ümmeti” deyişine hasretiz.
Duyduğumuz,hissettiğimizle hasretiz biz Sana.Seni Sevenlere imrendik hep, bir gün ayrı düşünce Sana hasret kalanlara imrendik.Ashabın sohbetlerinde nur çehrene hayran hayran,doya doya bakıp ta hıçkırıklara boğulurken,
Fatıman “Babacığım;Ya Ebetâ !!!..” diyerek zalimin işkencesine karşı babacığını ;Sen’i teselli için hıçkırıklarla ağlayarak boynuna sarılırken,
Aynı hizada; heybetin,güzelliğin karşısında titreyen yüreklerle Sen’i örnek alan Ashabın ile yürürken Bedr’e,Gönülleri kıskandıracak sevginle birbirinden sevgili isimlerle yüceltirken sevdiklerini,
Misk ellerin ile bir okyayışınla başını, dindirirken küçücük yetimin gözyaşını,Bir ricayı geri çevirmeyip,hergün giderken âmânın evine namaz kıldırmak için,Seni Sen’den bile kıskandık Efendim..
Ey Babacığım derken FAtıma ,Fatıma ‘da kıskandık Sen’i,Anam –babam Sana feda olsun diyen Ashabında kıskandık Sen’i..Sen secdelerde iken geceler boyu ,Seni kıskandık Sen’den,Bizde O’nu diledik..
Çabamız yok Efendim!!
Dilek var belki ama bir adım bile atsak Rabbim bize gelecekken bizler ne kadar da tembellik ediyoruz?Belki yapamıyoruz Sana layık bir şeyler ama ; dilimizde ismin ,Adın geçince belki kasırgalar gibi esemiyoruz ,
Sen anlatılırken doluyor cürüm dolu gözlere yaşlar,Ardından hıçkırıklar,
Salavatlar..
“O Allah ve Rasulünü seviyordu” buyurmuştun ya Ashabtan birine ,
Sana bakmaya yüzümüz bunun için var belki de ,Sevgimize güvenip terk etmedik Sen’i ama ,azaltmadık ta,Asırlar geçti, biz hala Sen’i okuyunca titriyoruz Efendim!…
İki kab yemek geldiğinde önümüze ,elimiz uzanırken düşünüpte Alemlere Rahmet Peygamberken,dilesen Allah-u Teala senin için dağları altın yapacakken karnına taş bağlayıp,iki gün üst üste tok kalmadığın günleri elimizi çekmiyor değiliz..Kurban olam Gül çehrene Sultanım,Bir kez görmek nasîb değilmiş ya aciz bizlere,Sen dilersen diler Rabb’im“Ol” der Rahman ve olur,
Dile Ya Mahmud ,
dile Sultanım ,
dile üzerinden geçtiğin toz zerresine kurban olduğum Efendim,Sen’i dünya gözü ile görmek nasîb olmadıysa da bir kez ziyaretine gelsek,Bizim için belki büyü lütufdur,Fazladır bize belki ama ,Bizim dileğimizde budur,Biz de gül kokunu bir kez hissedelim,Medine yolarında kanter içinde koşa koşa Sana gelelim,Sarılıp toprağına “Efendim” diyelim..
Bir damla yaş varsa Sen’in için akacak ,son nefeste dayayıp alnımızı Sen’in topraklarında secdeye ,alsın Rabb’im bizi de ..
“Maşuka kurbandır aşıkın canı” diyor mısralar,Can susadı ölüme ,Sana kavuşturacak diye…Şimdi alınlar secdede o anı beklemekteyiz,Vuslatı bizede diliyorsa Rabb’im ,
Geleceğiz Efendim…Medine sokaklarını çıplak ayaklarla arşınlayıp geleceğiz,
Hicretimiz olsun son ziyaretimiz,
Gözde yaş,kalpte Sen ,
dillerde “Lebbeyk” ‘ler ile ,
Yüz sürüp Medine’ye ,
Alınlarımız secdede ,
Sen ile öleceğiz..